IJburg

20170622_142347_resizedDit weekend zag ik een documentaire met veel shots van de Amsterdamse binnenstad. “[Zucht] daar woonde ik ooit ook” ging er steeds door me heen. Feitelijk een onjuiste gedachte. Ik heb, tot twee maanden terug, een kleine vijfentwintig jaar in de stadsdelen om het centrum heen gewoond. En ik woon nog altijd in Amsterdam. Óp IJburg – zoals wij eilanders dat zeggen -, om precies te zijn. Het voelt alleen als een behoorlijk andere planeet. Lees verder

Advertenties

Niet normaal

Ik zit vol stigma’s over de VVD. Corpsballen. Dixielandmuziek. Sjaaltjes in de zomer. 130 rijden als belangrijkste ideologie. Verre van normaal allemaal, voor mij. Toch proberen ze vanaf deze week kiezers te trekken met de leus: ‘Normaal. Doen.’ Ik vind dat gek.

Normaal.

Als ambassadeur voor Samen Sterk denk ik vaker na over ‘gek’, maar dankzij onze premier zie ik nu in hoeveel complexer ‘normaal’ is. Het is nog subjectiever. Normaal ben je zelf. Gek is de ander. Lees verder

Mijn vriend de slijmbal

alexHet kan ieder moment over zijn. Dit klinkt doorgaans als een uitgewoond cliché, maar als een goede vriend uit het niets uit het leven wordt gerukt, is het de aller rauwste realiteit. Doorleven voelt dan als het ondraaglijke cliché.

Drie weken terug is het alweer. Ik had hem voor het laatst gezien in januari. Elf maanden terug. Nu blijkt dat dus de laatste keer. Hier woorden voor vinden lijkt ondraaglijk banaal. De tekortkomingen van onze soort komen snijdend binnen.

Wat moet je nou met zo’n kloppend hart? Doorleven. Meer is er niet te doen. Elke boom, elke ov-chippaal, elke eend weet het nu beter dan ik. We gaan gewoon verder tot we niet meer verder gaan. Rauw, maar ook wel pijnlijk geruststellend.

 

Op de herdenking voor Alex – in Zwitserland – mocht ik wat zeggen. Dat werd het volgende: Lees verder

De Fundafotograaf

63727704388622c3a0d127c346bcbec6
Niet ons huis. Nog even geduld…

Gisteren stond de ziel van onze woning even in het trappenhuis. Oude snoepblikken vol onzin, familiefoto’s, Prittstiften. Troep die je kennelijk nodig hebt om niet in een Centerparcshuisje te wonen.

De ruimte zag er prachtig uit, maar ik woonde er niet echt meer. En dit was dan nog voor de Fundafotograaf een voet binnen had gezet. Hij zou de vijfenzestig vierkante meter verder van alle restjes mij ontdoen. Geweldig. Lees verder